Terug naar weblog overzicht

De eerste keer

Geplaatst op: 17 November 2013

De eerste keer

 

Kriebels in mijn buik. Een eerste keer is best opwindend, weet ik uit ervaring. Vanavond ga ik hem ontmoeten. Ik ken hem alleen nog maar van zijn woorden. Vele malen lees ik zijn woorden, meerdere keren per week. Op een grappige, boeiende manier, raken ze mij. En nu is het moment daar, ik tref hem voor de eerste keer. In het écht, best spannend. Ik zie er erg naar uit en voel mij wat verlegen, merk ik.

Rijdend, door donker en miezerige regen, mijmer ik over hoe de afspraak zal verlopen. In gedachten zie ik zijn foto nog weer eens voor mij. Eigenlijk weet ik nog niet goed wat voor persoon hij is. Zijn woorden raken mij iedere keer weer, de ene keer minder, de ene keer meer.

Ik parkeer de auto en loop richting de afgesproken plaats. De deur staat uitnodigend open, ik voel mij wat onrustiger worden. Terwijl ik rondwandel, in de wat helverlichte ruimte, en met mijn ogen vast een stoel zoek, snuif ik de sfeer op. Het voelt alsof ik in snoephuisje binnenkom. Wat een aangename plek is dit. Gezichten, plaatjes, beelden, foto`s en teksten kijken mij vriendelijk aan. Ik ga naar de balie en meld mij. Ik pak een kopje Earlgrey thee en neem plaats op een vrijstaande stoel. Ik zit zo centraal mogelijk, dat, waar hij ook binnenkomt, ik direct goed zicht op hem heb.
Ik kijk wat rond, de hartelijke sfeer die hier hangt, stelt mij nog niet helemaal op mijn gemak. Uiterlijk rustig en zelfverzekerd, innerlijk zenuwachtig, check ik nog even mijn smart Phone,  alsof ik erg belangrijk ben.
Én dan gestommel en gemompel, “daar komt hij”, hoor ik iemand zeggen. Ik veer op en ….daar staat hij. De eerste indruk is, oh wat een leuke man zeg. Met zijn ronde bril, zijn vlassige haren en zijn ietwat studentikoze uiterlijk maakt hij direct indruk op mij. Zijn intro is een beetje rommelig, ook dat vind ik geinig. Hij pakt mij in, eerst met zijn geschreven woorden en nu ook al met zijn gesproken woorden. De manier waarop hij mij aankijkt, oké ik geef toe het hele gezelschap aankijkt, brengt een zinderende vibratie teweeg in de ruimte. Hij speelt met zijn mimiek, stelt vragen, verteld korte verhalen en laat mensen excelleren.  Met humor gebruikt hij op een prachtige manier allerlei woorden.  Wat een genot.  Hetzelfde genot krijg ik bij het drinken van een goed glas wijn of het roken van een sigaar.
Hij denkt razendsnel, draait met zijn ogen en weet steeds iets raaks te zeggen. Al pratende maakt hij gracieuze bewegingen met zijn hand. De luchtigheid van zijn woorden komen intens binnen. Hij betovert mij. Hij geeft tips en oneliners, waar ik wat mee kan. We praten over zijn boeken en hij signeert er één voor mij. Wat is dit leuk. Na afloop bedank ik hem en we geven elkaar een hand.  “Succes”, zegt hij tegen mij. Wandelend naar de auto, stroomt mijn hoofd over met grootse plannen. Ik voel de regen en de kou niet, ik slaak een diepe zucht. Ik voel vooral blijheid en een behaaglijk gevoel. Ik weet ineens wat de clou van de avond is. Met het schrijven van een column, amuseer je jezelf en anderen. Dat is een mooie opsteker, voor mij. Dit is de eerste keer, maar het schrijven van columns verlangt naar meer.



2